prosto o kolorach

Znakowanie i piętnowanie

Znakowanie i piętnowanie

Może się Wam wydawać, że ten temat ma niewiele wspólnego z umaszczeniami, ale wbrew pozorom wpływa na wygląd w niektórych przypadkach. Konie zostały wydzielone z grupy zwierząt gospodarskich nie tylko pod względem dokumentacji, ale i sposobu identyfikacji. Resztą inwentarza zajmuję się ARiMR, który wydaje dla tych zwierząt kolczyki (bydło. owce, kozy i świnie(mogą być tatuowane)). Natomiast organem zarządzającym populacją koni jest PZHK, który wydaje paszporty z opisem graficznym koniowatych oraz je chipuje.

 

Celem szeroko pojętego znakowania jest łatwa identyfikacja tych zwierząt. Sposobów jest kilka:

-wypalanie (skóra, kopyta)

-wymrażanie (skóra)

-tatuowanie (wargi)

-chipowanie (szyja)

-skan tęczówki i siatkówki


WYPALANIE

Pierwszym sposobem znakowania zwłaszcza koni, które uważano za bardzo cenne, było ich piętnowanie poprzez wypalanie znaku rozżarzonym żegadłem, takie praktyki stosowano od ponad 3800 lat. Był to sposób na zapobiegnięcie kradzieżom. ( Blancou, 2001)

 
Na zdjęciu robione na zamówienie żegadło z logiem hodowli, rozżarzone żegadła oraz już wymrożone na udzie konia.

W czasach bardziej nam współczesnych jest to swego rodzaju żywa reklama rasy i stadnin. Celem tego zabiegu jest zniszczenie przez ciepło mieszków włosowych, a w miejscu wypalanym pozostaje łysa powierzchnia.

 

Za najlepszy materiał do wykonania kauteru rasowego/stadniny/numerycznego uznaje się dobre żelazo lub stal najlepiej nierdzewna. Od materiału zależy szybkość nagrzewania się znaku. Stal koloru czarnego jest za zimna, a czerwonego za gorąca. Najodpowiedniejszą temperaturę wypalania wykazuje stal, gdy jest koloru szarego popiołu.

Nie należy również nadmiernie dociskać żegadła do skóry i nie piętnować zwierząt mokrych (zwiększa powierzchnię poparzenia i opóźnia gojenie). Oczywistą rzeczą jest unieruchomienie zwierzęcia, aby zapobiec przesunięciu się gorącego żelaza na skórze. Palenie jest krótszym zabiegiem niż mrożenie. W przypadku skóry jest to metoda bolesna, jednak na kopycie dla konia może być drażniący jedynie zapach palonego rogu. Jak wskazują badania wypalanie piętna u dorosłych koni wywołuje większy stres niż chipowanie, natomiast u źrebiąt obie te metody są jednakowo stresujące.

Znacznie większe spustoszenie czyni w skórze- oparzenia trzeciego stopnia. Naukowcy dokonali analiz łatwości odczytu wypalonych znaków i wykazali, że piętno rasowe było w 84% zidentyfikowane poprawnie, natomiast znaki numeryczne były znacznie trudniejsze do interpretacji i wyniosły tylko 40% z 248 koni. (Aurich, 2013; Erber, 2012; La Pierre i Robyn Lord; agriculture.gov.sk.ca)


WYMRAŻANIE

Mniej bolesnym sposobem znakowania jest wymrażanie. Ma ono nieco inne działanie na skórę, bo niszczy komórki barwnikowe- melanocyty, a w miejscu wymrażania wyrastają białe włosy. Jako płynu chłodzącego stosuje się ciekły azot lub suchy lód zmieszany (4,5l) z acetonem (2,5l) albo sam.

Skórę przed zabiegiem należy ogolić, dokładnie oczyścić oraz polać alkoholem po którym przykłada się żegadło. Trwa ono kolejno od 8-12 sekund dla dorosłego konia oraz 6-12 dla źrebięcia. (agriculture.gov.sk.ca; cowboyway.com)


TATUOWANIE

Tatuaż wykonany jest na górnej wardze zwierzęcia. Stosowana jako dodatkowa forma identyfikacji na torach wyścigowych dla koni pełnej krwi angielskiej od ponad 50 lat. Używa się jej także w rasach Appaloosa, Standardbred, AQH.

 

Litera oznacza rok urodzenia, a 5 cyfr numer rejestracji w  Jockey Klub (registry.jockeyclub.com; veterinarynews.dvm360.com ).


CHIPOWANIE 

To niewidoczne znakowanie podskórne wielkości ziarenka ryżu wkroczyło ostatnimi czasy prężnie do naszego kraju. Wprowadzenie tego maleństwa wbrew pozorom nie jest łatwe, osoby robiące to nieumiejętnie (czyli nie wprowadzające go w wiązadło karkowe) narażają zwierzę na ewentualną migrację transponderu lub jego wypadnięcie. Miejsce na szyi uprzednio goli się, a źrebie należy unieruchomić. Chip wprowadzany jest specjalnym aplikatorem przypominającym nieco strzykawkę.


SKANOWANIE TĘCZÓWKI I SIATKÓWKI

Każda siatkówka i tęczówka nie jest taka sama u dwóch osobników. Biometrię ludzkiej tęczówki przeprowadzano już, teraz próbuje się jej u koni. Jednak urządzenie do skanowani tęczówki jest drogie (3000 $) i raczej nie nadaje się dla hodowców, a do klinik lub podczas różnego rodzaju zawodów. Kolejna wada oprócz ceny jest wiek, ponieważ można skanera używać u zwierząt powyżej roku, gdy rozwój oczu się zakończy. (eyed.com; veterinarypracticenews.com)

 
 


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *